² Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. - Incorruptible

Cactus Club @ MaZ Brugge concerts

Cactus Club @ MaZ Brugge – concerts

New
10-11 Coely
03-02 ...Lees meer...

Agauchedelalune, Lille events

Agauchedelalune, Lille – events

New
20/10/17 – S. Pri Noir & ...Lees meer...

Incorruptible

Geschreven door Filip Van Der Linden - donderdag 06 juli 2017
Image
Iced Earth
Metal/Prog/Noise
Century Media Records

Het nieuwe album van Iced Earth heet ‘Incorruptible’. Dat moet je niet vertalen als niet-omkoopbaar, maar eerder als onbuigbaar of niet willen wijken. Dat het album opgenomen en uitgebracht werd, mag inderdaad een prestatie genoemd worden. De laatste tournee van Iced Earth werd halverwege afgebroken wegens nekklachten bij boegbeeld Jan Schaffer. Voorts had Iced Earth problemen met het management, de gebruikelijke personeelswissels en werd Dystopia, het vorige album, door fans en critici als wisselvallig beoordeeld.
Bovendien sleurt Iced Earth een geschiedenis mee van reeds elf albums en een loopbaan van meer dan 30 jaar. Dat maakt dat een groot deel van hun publiek enkel naar hun shows komt om de klassiekers te horen, terwijl ze geen bal geven om het nieuwere werk. Soms ligt de lat van de geschiedenis zo hoog  dat nieuw materiaal, hoe goed het ook is, er niet over geraakt. Iced Earth doet met ‘Incorruptible’ toch een stevige poging om over die lat te gaan, maar of dit album inderdaad een klassieker wordt, zal afhangen van de fans.
Dat Iced Earth zo’n sterk album aflevert, komt in de eerste plaats door het vormpeil van de band. Opperhoofd Jon Schaffer stond door de eerder aangehaalde problemen op scherp, maar hield tegelijk het hoofd koel. Liever dan alle ellende van zich af te schrijven in een gitzwart album, wachtte hij tot de zon weer door de wolken kwam en pende dan een iets vrolijker album bij elkaar. Ook de rest van de ploeg stond op scherp. Zanger Stu Block en bassist Luke Appleton zijn inmiddels vertrouwde namen in het Iced Earth-kamp, maar de echte uitblinkers op ‘Incorruptible’ zijn de opnieuw aan boord gehesen drummer Brent Smedley en de nieuwe gitarist Jake Dreyer. Die laatste mag naar Iced Earth-normen piepjong genoemd worden. Iced Earth stond al acht jaar op de podia toen Dreyer nog maar geboren werd. Maar het verse bloed mist zijn uitwerking niet. De band klinkt vinniger en agressiever dan ooit.
Op dit twaalfde album voegt Iced Earth op een aantal songs een flinke scheut agressiviteit toe aan hun klassieke recept. Maar evengoed staan er een paar tracks op die perfect inwisselbaar zijn met die van de mindere albums uit hun oeuvre. Dat zijn dan nog steeds perfect gebrachte, mooi opgebouwde powerballads en mid-temponummers waar sommige andere bands een arm en een been voor zouden geven, maar in de geschiedenis van Iced Earth zijn ze toch eerder herhaling dan dat ze nog iets toevoegen. Of je kan ze ook beschouwen als behorend tot het dna van de band. Het is maar hoe je het bekijkt.
Opener “Great Heathen Army” start met dreigende drums en een gitaarsalvo van nieuwkomer Dreyer. Uit deze song blijkt meteen Schaffer’s honger om gehoord te worden. En je weet onmiddellijk: klassieke heavy metal heeft vandaag nog steeds zin. Wie dit genre al meermaals had willen begraven, krijgt hier ongelijk.
“Black Flag” is een piratensong, maar dan zonder Alestorm achterna te hollen. Voorts zijn alle Iced Earth-elementen aanwezig: mooie melodielijnen en meevolgbare cleane vocals. Het aantal hoge uithalen van Stu Block is perfect gedoseerd.
“Raven Wing” start als een slow, kent onderweg een paar agressievere stukken en vervelt dan opnieuw tot iets wat van de Scorpions had kunnen zijn. “The Veil” is dan weer helemaal een mid-temponummer met muzikaal en tekstueel weinig vlees aan het been. De knappe gitaarsolo maakt evenwel veel goed.
Het agressievere en up-tempo “Seven Headed Whore” toont dat Iced Earth in deze opstelling een flink stel ballen heeft. Knap drumwerk, veel power en bijtende zang. Ook “The Relic (Part 1)” bulkt, na de prachtige akoestische intro, van de power. Dit is meer in de richting van prog-metal, maar toch blijft het onbetwistbaar Iced Earth. Met “Ghost Dance (Awaken The Ancestors)” zet de band je een beetje op het verkeerde been. Met de titel en de intro denk je dat Iced Earth de richting van folk- en paganmetal opgaat, maar al snel komen de pompende baslijnen, een paar krijsende gitaren en de strakke drumritmes.
“Brothers” en “Defiance” zijn dan weer heel voorspelbaar en klassiek. Een beetje zoals de eerder aangehaalde songs waar Iced Earth een patent op heeft, maar we niet langer van wakker liggen.
Het afsluitende “Clear The Way” maakt die twee halve missers ruimschoots goed. Deze song lag al een hele tijd op het schap bij Jon Schaffer. Het is goed dat dit materiaal zo lang heeft kunnen rijpen, want het resultaat is een episch verhaal en ruim 9 minuten muziek om duimen en vingers bij af te likken.
‘Incorruptible’ is niet over de hele lijn super, maar minstens de helft van de songs op dit album zijn muzikaal uitschieters. De andere helft is gewoon heel degelijke, klassieke heavy metal. Voor een band op die leeftijd krijgt dit album een uitstekend rapport. Iced Earth heeft er minstens een paar klassiekers bij en is nog niet klaar voor het pensioen.



 
Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. © 2017
ASBL Inaudible 2, rue Raoul Van Spitael 7540 Kain
Design: Nuno Cruz - Joomla integration: Edustries
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement