² Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. - Desertfest 2017 Voor fans van Stoner-Doom-Sludge

Vrone Productions events 2017 - 2018

Vérone Productions events 2017 - 2018

new
Etienne Daho, Lille, ...Lees meer...

Democrazy Gent: events

Democrazy Gent: events

New
Pale waves, N.E.S.T., Gent op 4 februari 201 ...Lees meer...

Desertfest 2017 Voor fans van Stoner-Doom-Sludge

Geschreven door Yentl Ste - woensdag 18 oktober 2017
Image
Desertfest 2017
Trix
Antwerpen
18-10-2017

Desertfest 2017 – Voor fans van Stoner-Doom-Sludge
Desertfest 2017
Trix
Antwerpen
2017-10-13 t/m 2017-10-15
Yentl Stée

In het weekend van 13-15 oktober werd de Trix wederom ondergedompeld in een combinatie van muziek die aankomt als een sloophamer, langharig schorriemorrie en een walm van rook met een wel heel speciale geur.

dag 1 – vrijdag 13 oktober 2017
Op vrijdag 13 oktober startte ondergetekende met de lange, gevaarlijke reis vanuit Brugge naar Antwerpen. Deze reis omvatte vele gevaren, romantiek en filosofische inzichten die de maatschappij volledig zouden kunnen veranderen. Jammer genoeg ben ik te lui om dat uit te schrijven en zal ik onmiddellijk aan de review beginnen.

Bij het aankomen op Desertfest was All Them Witches al hun bluesy psychedelische rock op het publiek los te laten. Dat All Them Witches niet zomaar een klein bandje meer is was duidelijk aan de opkomst. De mainstage was goed gevuld en het was vrij moeilijk om dicht bij het podium te geraken. Helaas wisten ze me niet echt te boeien, alhoewel het muzikaal allemaal in orde was kwam het voor mij nogal saai over. Dat ik nog maar net toegekomen was en geërgerd door die eeuwigheid op de trein te zitten (ehm, ik bedoel door mijn verbazingwekkend avontuur) zal wel een invloed gehad hebben. Toen het bijna tijd was voor Grime om te beginnen besloot ik maar te vertrekken. Vertrekken uit de zaal ging vrij vlot, er was zichtbaar minder volk dan bij aanvang van de show.

Toen ik aankwam in de kleine zaal was het al vrij snel duidelijk dat het zowel een zegen als een vloek was dat Grime (de Italiaanse sludge band, niet de pop-artiest genaamd Grimes) daar kon spelen. De zaal was goed gevuld en voelde warm en zweterig aan. Perfect voor zo’n smerige muziek. Iets minder perfect is dat ik naast één van de speakers belandde en m’n gehoorhaartjes flink moest martelen. Grime was voor mij een onbekende naam, dat ze op tour waren met (16) was voor mij echter reden genoeg om ze te gaan bekijken. Dit was een goeie beslissing, Grime bevindt zich aan het zwaardere uiteinde van het sludge-spectrum en moet zeker niet onderdoen voor grotere namen in het genre. Niet moeilijk dat ze genomineerd werden voor sludge-album van het jaar (2015) door Cvlt Nation.

Tijd voor een andere naam waar ik al reeds bekend mee was, maar eigenlijk nauwelijks beluister. Dat Lowrider één van de beste bands binnen het desert rock-genre is maakt de schaamte des te groter dat ik er eigenlijk nooit naar luister. Onterecht zo blijkt want Lowrider wist een indrukwekkende show neer te zetten. Ze lijken niet echt in dezelfde val te lopen als hun collega’s in het genre en weten tijdens de show alles fris te doen klinken terwijl ze toch het typisch repetitieve weten te behouden. Indrukwekkende show alhoewel enkele medetoeschouwers mij wisten te vertellen dat ze het eigenlijk maar wat saai vonden.  

Er was één naam die je de hele dag kon horen als band waar iedereen naar uitkeek, namelijk Radio Moscow. Dat hun bluesy rock populair is nogal een understatement. Wanneer ze bijna moesten beginnen zag je de zaal in een mum van tijd vollopen en kon je gewoon niet meer binnen. In ieder andere zaal van de Trix was er zo goed als niemand meer. Goed nieuws voor mij want ik vind ze namelijk behoorlijk saai en ze speelden zo goed als op hetzelfde moment als (16), de allereerste sludge band die ik ooit aan mijn 14 jaar beluisterd heb en in de afgelopen 11 jaar nog geen enkele keer live heb kunnen zien. De keuze tussen wat vroeger naar (16) gaan en een goed plaatsje bemachtigen of geplet staan tussen enkele zwaarlijvige, zweterige mannen om dan vervolgens het grootste deel van (16) te missen omdat ik nooit uit die zaal zou geraken was snel gemaakt. Een slechte keuze was het niet want ik heb de beste show die ik tot dan op Desertfest heb gezien meegemaakt. De muziek van (16) kun je nog het best omschrijven als sludgecore. Trage, harde, smerige riffs die afgewisseld worden met iets snellere riffs, maar minstens even smerig en hard. Het duurde dan ook niet lang tegen dat er een stevige pit ontstond, iets dat niet zo vaak voorkomt op Desertfest, en het was zonder twijfel de hardste die ik al op dit festival heb meegemaakt. Beste organisatoren van Desertfest, ik hoop dat jullie ervoor zorgen dat (16) er volgend jaar weer staat. Indien jullie niet aan mijn eisen voldoen zullen er gevolgen zijn, verwacht je dan maar aan een sterk teleurgestelde blik!

Afsluiter van de avond was Steak Number Eight. Aangezien ik deze review in het Nederlands aan het schrijven ben, is een inleiding niet echt nodig want zelfs mijn oma heeft al van ze gehoord (wat behoorlijk indrukwekkend is aangezien ze uitsluitend naar iets genaamd ‘familieradio’ luistert). Sinds ik ze de eerste keer zag op Graspop , zag ik ze op ieder optreden groeien en dat zijn er behoorlijk wat. Op Desertfest braken ze niet met deze traditie, maar gooiden ze er nog een stevig schepje bovenop. De Canyon-stage zat afgeladen vol dus er was al niet veel nodig om het publiek te doen ontploffen, Steak Number Eight zorgde ervoor dat het publiek zo hard ging dat ze waarschijnlijk zich mogen verantwoorden voor het Europees hof voor de rechten van de mens. Ook is het altijd leuk om te horen dat een band een boodschap brengt die iets verder reikt dan ‘racisme is slecht’ of ‘legalize drugs and murder’, maar een boodschap brengt die je doet nadenken over jezelf, het bestaan en de menselijke geest. Gabber ben je immers niet voor even, maar voor het leven...

dag 2 - zaterdag 14 oktober 2017
Door problemen met mijn slaapplaats en mijn wens om niet in Antwerpen op straat te slapen kwam ik net op tijd aan voor Stoned Jesus en moest ik helaas The Vintage Caravan missen, een band waar ik behoorlijk hard naar uitkeek. Of het nu aan mijn teleurstelling lag dat ik ze moest missen of aan het feit dat ze nu in de grote zaal stonden ipv de kleinere zaal boven enkele jaren geleden, het optreden van Stoned Jesus kan ik nog het best beschrijven als ‘meh’. Ik kan niet echt zeggen dat ze slecht gespeeld hebben, gewoon saai. De lijn tussen dromerig, rustig en levenloos, slaapverwekkend is soms zeer dun. Stoned Jesus had deze keer de pech dat ze naar mijn mening aan de verkeerde kant van de lijn stonden. Het publiek leek er echter een andere mening op na te houden en amuseerde zich kapot.

Tegen wat noise rock/metal zeg ik nooit nee dus uiteraard was ik aanwezig bij Unsane. Ze wisten een goeie set neer te zetten en vulden netjes alle verwachtingen in. Echt hoogtepunten of speciale momenten waren er niet echt, desondanks kwam de show helemaal niet routineus of geforceerd over. Indien dit toch één van hun mindere shows bleek te zijn ben ik wel benieuwd hoe een goeie show dan klinkt aangezien ik nu al onder de indruk was.

Eindelijk tijd voor de band waar ik het meest naar uitkeek op zaterdag, namelijk Windhand (sorry Graveyard). Voor wie duidelijk dringend naar goeie muziek moet beginnen luisteren, Windhand is een Amerikaanse doom-band die de termen ‘traag’ en ‘hypnotisch’ naar nieuwe hoogten heeft getild. In combinatie met de ronduit fantastische vocals van Dorthia Cortrell heeft deze band sinds 2008 netjes ieder andere band in het genre irrelevant gemaakt. Een optreden van Windhand is dan ook niet zomaar een optreden, het is een belevenis. Niet dat er een grote show gemaakt wordt, het optreden is al even minimalistisch als de muziek zelf en dat maakt het net perfect. Zelf eens een optreden van meepikken is dus de boodschap want ik kan onmogelijk neerschrijven hoe fantastisch het was.

Dat Graveyard dit jaar als headliner aanwezig was een verrassing was is nogal een understatement. Voor wie niet weet waar ik het over heb, vorig jaar hebben ze vlak voor het festival besloten om ermee te stoppen wegens persoonlijke problemen binnen de band. Het was koffiedik kijken of dit definitief was of niet en indien ze terug samen zouden spelen zou dit waarschijnlijk wel nog even duren. Vrij kort erna waren ze echter terug actief en nu hebben ze hun beste show dat ik ze al heb zien geven neergezet op de Desert stage. Dat er zo kort geleden nog zoveel problemen waren dat ze moesten splitten , was totaal niet te zien aan hun optreden. Integendeel, als er iemand was die zich harder aan het amuseren was dan het publiek was het wel de band zelf. Een fijne afsluiter voor wat voor mij toch de minste dag van het festival was.

dag 3 - zondag 15 oktober 2017
Aangezien ik er de afgelopen dagen iedere keer in geslaagd ben om een band te missen die ik graag wou zien , besloot ik vandaag er voor te zorgen dat ik zeker op tijd was. Dit zorgde er wel voor dat ik me moest zien bezig te houden tot Monolord begon. Big Fat Lukum was hiervoor perfect en mag zich tot de verrassing van het festival rekenen. Deze jongens kwamen blijkbaar uit Namen en mogen zich van mij tot rijzende sterren binnen de Belgische stoner-scene rekenen want indien ze geen erkenning krijgen na dit optreden… Muzikaal neigen ze naar de snellere kant van stoner rock met een vleugje sludge waarmee ze een uniek geluid weten te maken die gewoon perfect is om een feestje op te bouwen. Als ik het goed begrepen heb zou hun nieuwe plaat bijna moeten uitkomen of is die net uit … en indien ze op album even vet klinken als ze live klinken…

Iedere Desertfest is er wel een band die een betere show speelt dan iedere band die ooit voor hen op Desertfest gespeeld heeft. Het gebeurt echter zelden dat dit tweemaal gebeurt, maar Monolord slaagde er in om (16) van hun pas veroverde troon te stoten. Monolord is zo één van die bands waar ik het moeilijk mee heb om op album te beluisteren, ik mis altijd iets. Om één of andere reden klinken ze op album gewoon niet als Monolord. Live zou ik ze echter iedere dag kunnen bekijken. Niet dat er eigenlijk zoveel variatie in hun shows zit, net zoals op iedere show sloegen ze je gezicht in met hun loodzware songs om je vervolgens als een vlek achter te laten op de vloer met “Empress Rising”. Het is echt moeilijk om te beschrijven hoe ze er toch in slagen om iedere show harder en dromeriger te maken dan de vorige, ik kan al niet wachten tot de volgende.

Een band die tegelijk een goeie show neerzette, maar toch teleurstelde. Het kan ook want dat is exact wat Church of Misery wist te doen. Deze doom-band rond bassist Tatsu Mikami is zo goed als mijn favoriete band uit Japan. Ook live weten ze altijd te scoren en dat deden ze nu ook. De heerlijke grooves die hun sound kenmerkt waren er en het was niet moeilijk om weg te dromen in hun muziek. Bij ieder andere band zou ik dit een fantastische show gevonden hebben, maar bij Church of Misery was de kwaliteit van de show betrekkelijk veel lager dan andere keren dat ik ze aan het werk zag en ook de sfeer die ze op album brengen kwam helemaal niet over. Ik ben er nu nog altijd niet uit of ik meer teleurgesteld ben dan dat ik me geamuseerd heb of niet.

Moest dit stukje review enkel bestaan uit ‘Saint Vitus’ zou dit al voldoende moeten zijn voor iedereen die ze ook maar ooit eens aan het werk heeft gezien. Net zoals Pentagram zijn ze één van de bands die aan de basis van doom metal lag, maar nooit echt helemaal is doorgebroken. Wat Saint Vitus onderscheidt van de andere pioniers is de punk-sfeer die rond deze band hangt. Ik weet niet wat het juist is, muzikaal klinkt het immers gewoon als pure doom, maar toch is het er. Indien je deze review aan het lezen bent en er niet was, je hebt het optreden van je leven gemist. Ze zijn misschien niet meer de jongste, maar ze vertoonden meer leven op het podium dan heel wat van hun jongere collega’s deze editie.

Vreemde eend in de bijt deze editie was toch wel Spirit Valley, ik kan letterlijk niet beschrijven hoe ze klinken. Een unieke mix tussen psychedelische rock en elektronische elementen? Dit dekt de lading echter compleet niet. Zelf noemen ze hun stijl ‘Doomshine Boogie’ en alhoewel dit letterlijk nergens op slaat past het toch perfect bij hun stijl. Dat ze wat uit de toon vielen was wel duidelijk, alhoewel de zaal aanvankelijk goed gevuld was , dropen langzaam maar zeker meer en meer mensen af. Degene die achterbleven leken echter de muziek volledig te snappen, ik kan hun optreden niet anders omschrijven dan ‘dansen en dromen’. Zeker voor herhaling vatbaar.

Is er een uniekere band dan The Melvins? Waarschijnlijk, maar toch… Er is maar één band die klinkt als The Melvins en dat zijn ze zelf. Ze weten zodanig veel verschillende invloeden bij elkaar te plakken op een belachelijk chaotische wijze en op één of andere manier komt er toch fantastische muziek uit. Hun show beschrijven is niet echt makkelijk. Hun show was net als hun muziek uniek, chaotisch en onvergetelijk. Normaal zou een optreden als dit 4 alinea’s krijgen, ik kan echter gewoon niet op de woorden komen om het te beschrijven. Jammer genoeg kwam de hartverscheurende keuze om het optreden volledig uit te kijken of wat vroeger te vertrekken om een goed plaatsje bij Conan te bemachtigen en ik ben echt wel een gigantische Conan-fan…

Deze editie waren er al twee bands die beter waren dan iedere band die ooit voor hen gespeeld heeft op Desertfest. Ze slaagden er zelfs in om Conan van hun troon te stoten, een band waar ik op de eerste editie met een bijbel zat naar te zwaaien die ik ‘geleend’ had uit het hotel. Conan neemt echter geen genoegen met een tweede plaats en besloot hun positie van ‘beste band op Desertfest ooit’ terug te nemen. Tegelijk deden ze dit op een manier dat geen enkele andere band dit kan overtreffen zonder het universum spontaan te doen imploderen. Conan was zo belachelijk hard, zwaar en smerig dat iedere molecule in mijn lichaam nog aan het beven is. Ik heb zo mijn twijfels of die zwaartekrachtgolven die onlangs gedetecteerd werden echt wel afkomstig zijn van een botsing tussen twee neutronen-sterren en niet gewoon een Conan show was.

unnen we weer spreken van een geslaagde editie van Desertfest? Ja. Slaagden ze er in om zichzelf terug te overtreffen? Absoluut. Is het mogelijk om dit volgend jaar te overtreffen of kan het nu enkel nog maar bergaf gaan? Ik kan mij geen enkele manier voorstellen hoe ze dit beter kunnen maken, maar dat kon ik alle andere jaren ook niet en toch lukte ze het. Het enige waar ik over ga blijven klagen is iets waar de organisatoren zelf weinig aan kunnen veranderen, accommodatie blijft iets moeilijks en prijzig. Maar wie weet, ze hebben me al met alles kunnen verrassen dus misschien komt er hier ook volgend jaar verandering in.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/desertfest-2017/
Organisatie: Desertfest, Belgium



 
Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. © 2017
ASBL Inaudible 2, rue Raoul Van Spitael 7540 Kain
Design: Nuno Cruz - Joomla integration: Edustries
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement