² Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. - Jazz Middelheim 2017 Jazz Eternal!

Vrone Productions events 2017 - 2018

Vérone Productions events 2017 - 2018

new
Etienne Daho, Lille, ...Lees meer...

Nieuws van Trix in Antwerpen

Nieuws van Trix in Antwerpen
*New
- 17 maart: Blof
- 10 april: Sunflower ...Lees meer...

Jazz Middelheim 2017 Jazz Eternal!

Geschreven door Dieter Nyffels - woensdag 09 augustus 2017
Image
Jazz Middelheim 2017
Park Den Brandt
Antwerpen
09-08-2017

Jazz Middelheim 2017 – Jazz Eternal!
Jazz Middelheim 2017
Park Den Brandt
2017-08-03 t/m 2017-08-06
Antwerpen
Dieter Nyffels

Verslag Jazz Middelheim 2017: 05 + 06 augustus 2017
Jazz Middelheim heb ik me altijd voorgesteld als een plek waar het om meer gaat dan enkel jazz als muziek, maar ook om jazz als idee. Zaterdag kon dat zeker bevestigd worden door het aanwezige publiek van hipsters en jazzcats, dat niet al te talrijk aanwezig was, en iedereen, mezelf inbegrepen, genoeg plaats liet om rustig rond te lopen terwijl je de muziek sowieso overal goed hoorde, en de sfeer op te snuiven, die hoe later het werd steeds meer opschoof richting rokerige kelders en lucht die blauw is van rook of een verschuiving van het visuele spectrum. Je kan zo best wel wat bijleren op zo’n festival. Het is niet per se belangrijk om alles gezien te hebben zoals op andere festivals, maar het hoort er gewoon bij om wat rond te hangen, onder het genot van een biertje of een trendyer drankje.

dag 1 – zaterdag 5 augustus 2017
Eerste artiest van de avond was Tony Allen, één van de grondleggers van de afrobeat, die tegenwoordig zeker niet enkel op jazzfestivals rondhangt maar tegenwoordig ook met elektronica aan de slag gaat, en zowel hier als op technofestivals kan worden teruggevonden. Zaterdag was sowieso de dag van de tributes aan jazzlegendes en voor Tony Allen was dat Art Blakey, wiens nummers hij niet per se qua vorm als wel geest trouw bleef, zodat je iets kreeg wat nieuw en verfrissend was. Jazz met een beat, wat tegenwoordig en zelfs eigenlijk de afgelopen 25 jaar heel vaak is gedaan, maar dan hier met organische drumritmes. Jazz als idee van vrijheid en muzikale filosofie en dan kan elk genre jazz zijn als je maar met een open geest luistert. Tony Allen en band trachtten een feestje op gang te brengen, maar daar was de sfeer behalve voor een aantal niet altijd even jonge aficionados nog wat te gezapig voor. Wellicht ook wat te vroeg op te dag, en met een publiek dat het alcoholverbruik pas aansneed.

Dan was de volgende band ietwat traditioneler, maar die bestond dan ook uit artiesten die allemaal zijn grootgebracht in de klassieke New Yorkse jazz-traditie. De Mingus Big Band bracht een tribuut aan de oude grootheid, die hier in een ver 1976 ook nog op het podium stond. Meteen een heel andere sfeer, richting hotellobby’s, grote sigaren wier rook rond palmbomen meanderen, en een soundtrack voor wellicht iets van Woody Allen of Bill Wilder. Voor zover ik kon beoordelen was dit braver minder experimenteel, maar zeer professioneel gebracht. Het enige wat enigszins ontbrak was het verrassingselement, maar uiteindelijk was dit een zeer mooi concert.

Misschien kan een gebrek aan durf ook Bill Frissell verweten worden, die zich aan het oeuvre van John Lennon waagde, nu niet meteen gekend als jazzartiest. Het waren ook rustige, kabbelende versies die zich niet altijd even diep in het geheugen wisten te prenten, ook al omdat het publiek gezien het uur meer aandacht voor geestrijke drank en de bijhorende versnaperingen had, dan voor wat de band wist te brengen. Uitschieter was zeker de versie van “Come Together”, maar voor de rest kabbelde het wat te veel, waarbij je vaak moeite had om de nummers te herkennen, wat al of niet de bedoeling kan zijn geweest. Afsluiter “Strawberry Fields” redde de meubelen nog wel, maar in het algemeen kwam het concert niet zo goed over.

Intussen was het donker aan het worden en mochten we ons opmaken voor wat het hoogtepunt van de avond zou blijken te zijn met Randy Weston + Band, mij voor dit concert onbekend, maar iemand met wel degelijk een grote staat van verdienste. 91 intussen en heel erg vitaal. Een man die tijdens het concert regelmatig de tijd nam om uit te wijden over waar de jazz en de Afrikaanse muziek vandaag kwam en welke betekenis eraan moest worden toegekend. Niet altijd even historisch correct, maar zeer onderhoudend. Muzikaal was er veel vrijheid voor de bandleden die loos mochten gaan met het oeuvre van een ander jazzmonument, Thelonious Monk, nummers die eerder de mystieke kant van de jazz aanraakten, zoals je die bij Pharoah Sanders en Lonnie Liston Smith terug vindt. Hele goede muzikanten die ook van de grootmeester ruim de baan kregen om hun talenten in drum- en saxofoonsolo’s te tonen. Een meer dan memorabele afsluiter van deze zaterdag.

dag 2 – zondag 6 augustus 2017
Zondag was er meteen al een pak meer volk en ook de samenstelling van het publiek was anders, wat overduidelijk aan Van Morrisson lag, die een hele generatie van zestigers op de been had gebracht. Veel drukker dus en het was leuk mensen kijken, zeker de ietwat ouderen die er absoluut helemaal klaar voor waren om nog eens al was het enkel in gedachten nog eens uit de bol te gaan als in hun jongere jaren. De programmatie voor vandaag was ook meteen echt anders dan op zaterdag, met een grotere variatie die een breder publiek trok, maar dan misschien ook de echt jazz-aficionados minder aansprak.

Becca Stevens was volgens de bio in de New York Times aangekondigd als Best Kept Secret, maar daar hebben ze bij onze noorderburen al een heel festival vol van. Ze stond ook op een dag met een heel andere programmering, met bands die op zich niet tot de zuivere jazz hoorden, voor zover zoiets nog bestaat of relevant is. Wat ze brengt is een mengeling van jazz met folk- en popinvloeden. Stevens heeft een heel mooie stem maar songs die niet altijd even vast of sterk zijn, en hier en daar wat te veel effect. Soms heb je wat te veel het gevoel naar een filmsoundtrack te luisteren. Op een of andere manier ontbreekt de ziel voor mij wat in de muziek. 

Ook Dans Dans bracht een soort hybride mix die de muzikale vrijheid hoog in het vaandel voert. Je kan het eerder experimentele jazz genoemd kan worden, dan een heel erg dansbare variant van het genre, en bleef naar mijn gevoel soms iets te veel steken in goede ideeën, in grooves, zonder echt memorabele melodieën. Het moment van de dag voor het concert was ook niet zo dankbaar. Boeiend uiteindelijk maar geen concert waar je je kleinkinderen ooit nog over zal vertellen.

Afsluiter Van Morrison had zoals gezegd heel veel volk gelokt, en het was ook drummen in en vooral rond de tent om nog iets op te vangen van wat toch een levende legende van de blues is. Visueel is er nu ook niet zo veel te zien aan de Morrison concert omdat hij in zijn karakteristieke outfit met hoed en zonnebril toch wel een beetje als een standbeeld zijn band dirigeert.
Met de stem is er anders helemaal niks mis, en het begin van het concert gaf een aantal jazzy versies te horen van minder bekende nummers, waar het publiek ook minder op reageerde dan op de klassiekers die steeds meer de setlist inkropen. Uiteindelijk waren de meeste mensen daar wel voor gekomen, en het was allemaal heel goed gebracht, maar avontuurlijk zou het deze avond niet meer worden. Niet dat het publiek van waardig ouder wordende fans daar om maalde, want zij stonden intussen al lang op de stoelen te dansen, en we hebben eigenlijk maar één iemand eraf zien kukkelen. “Sometimes we Cry” was vooral memorabel vanwege de moeder-dochter-combinatie die voor ons hun stoelen aan het wankelen brengen, en door toedoen van pa en schoonzoon net niet vallen. “Help me” was zeker een hoogtepunt van de avond, met een harmonicasolo die de tent deed ontploffen. “Dark Side of the Road” begon broeierig om glad en zwoel aan de ‘bright side’ te eindigen. “Shake, rattle & roll” deed precies dat met publiek, terwijl afsluiters “Brown Eyed Girl” en uiteraard “Gloria” de hele tent in een matige vorm van extase brachten.
Met afstand het beste bluesoptreden van het festival, maar dat klinkt zo gemeen. Neen, met een glimlach werd iedereen, mezelf incluis, de nacht ingestuurd. Jazz eternal.


Neem gerust een kijkje naar de pics via www.jazzmiddelheim.be

Organisatie: Jazz Middelheim

 



 
Musiczine : Muzikale actualiteit in en rond Belgi�. © 2017
ASBL Inaudible 2, rue Raoul Van Spitael 7540 Kain
Design: Nuno Cruz - Joomla integration: Edustries
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement